10-12-2011

Vanochtend was de eerste ochtend dat we echt vroeg op moesten, want de bus zou al om 7.20 uur vertrekken. Om kwart over 6 ging dus de wekker en hoewel iedereen het moeilijk had om eruit te komen, kon er vandaag niet gewacht worden om de kleding aan te trekken en de deur uit te gaan. Om kwart voor 7 verlieten we dan ook de kamer en konden we uitchecken. We keken nog even of de supermarkt al open was, maar helaas ging die vlieger niet op. We hielden dus een taxi aan en een kleine tien minuutjes later waren we op het busstation. Daar dachten we onze bus al te zien staan, maar dit bleek de bus van half 7 te zijn en we moesten dus nog even wachten. Om precies 10 voor half 7 kwam de bus vanuit de donkere nacht de parkeerplaats opgereden. Snel gooiden we de tassen in de bus en zochten onze plaatsen op in de bus.
Niet veel later werd de motor gestart en konden we vertrekken. Al snel viel iedereen in slaap, maar dit duurde niet lang doordat na een klein uurtje een vrouw schreeuwend en krijsend de bus instapte met allemaal tassen. Daar achteraan volgde ook nog een oude militair met een tas vol gedroogd vlees, waarvan de stank ons de hele busreis achtervolgd heeft. Gelukkig waren we zo moe van het korte nachtje, dat we weer in slaap vielen en de reis verder kon. Nog geen drie kwartier later, rond de klok van 9 uur, werd plotseling een stop ingezet en schrok iedereen weer wakker. Het feit was nu dat de sneeuwkettingen om de wielen werden gedaan, om zo de bergen in te kunnen. Ondertussen was het ook stervenskoud geworden in de bus, wat resulteerde in ramen die aan de binnenkant bevroren waren. Iedereen had dus zijn jas maar aangetrokken en probeerde weer in slaap te komen en de kou te negeren. Na nog even wakker te zijn geworden bij de derde stop, toen de kettingen er weer af gingen, werd de nachtrust verlengd en was iedereen in dromenland.
Rond het middaguur waren we dan ook uitgeslapen en stopte de bus voor de lunch. In een klein supermarktje kon weinig worden gevonden, maar de chips en koekjes waren uiteraard herkenbaar. We gingen weer door en vanaf nu konden we lekker van het uitzicht genieten. Er werd ook nog even een film opgezet door de chauffeur, maar deze was helaas Chinees. Jurgen schijnt dat overigens prima te kunnen begrijpen, want hij heeft het merendeel van deze oorlogsfilm wel gevolgd. Het duurde ongeveer nog 3 uurtjes, voordat we aankwamen op de plaats van bestemming.
Aangekomen in Mianyang, werden we aangekeken door de locale bevolking die ons allemaal wel wilde helpen. De eerste onderhandelingen werden gestart en we konden ergens terecht voor 50 Yuan. Mats vertrouwde dit echter toch niet zo erg, waardoor we besloten het toch nog even na te vragen aan iemand van het busstation. Met handen en voeten (en een beetje hulp van onze Chinees Amerikaanse vrienden) konden we uiteindelijk een hostel krijgen voor 30 Yuan per persoon per nacht. We kozen voor deze optie en volgde de Chinees, die ons naar het hostel zou brengen en tevens morgen ons met een busje naar het vliegveld rijdt. Bij het hostel aangekomen werden de kamers gecheckt en voor die 30 Yuan konden we niet veel verwachten. Dit bleek ook waar te zijn, want alles was zo smerig dat we blij waren dat we er alleen hoefde te slapen. Na de betaling en het krijgen van de 2 sleutels, waarvan er maar 1 werkte, vonden we op de grond een internetkabel die door het raam naar binnen was gehangen. Op deze manier konden we toch nog even de mails en alles bijwerken, voordat we het centrum opzochten.
Met de taxi gingen we naar de Flags Bar, welke ons was aangeraden in Chengdu, en vanaf daar liepen we langs de winkeltjes naar een groot winkelcentrum. Daar vonden we een restaurant van het ‘Japanse meisje’ en daar zouden we, na een kijkje te hebben genomen in de verschillende winkeltjes, dan ook gaan eten. Als toetje gingen we naar een andere toko, met de naam Henki Dessert, waar we 3 banana pancakes bestelden en 1 mix van watermeloen en iets wat op chocolade leek, maar iets van pudding was. Naast ons zaten twee Chinese meiden, waar al snel in het Engels een gesprek mee werd aangeknoopt. Aangezien het zaterdagavond was, kwam ook al snel de vraag of er vanavond nog ergens een feestje was en of de meiden uitgingen. Helaas hadden ze morgen school en moesten ze vroeg naar hun school terug (waar de studenten ook slapen). Misschien een beetje brutaal, maar ook heel gaaf om dat een keer te zien, vroegen we of we niet mee konden naar hun school om daar nog even een drankje te doen. Na enig overleg mochten we mee en werd snel een taxi aangehouden.
Bij aankomst werden we al opgewacht door een vriendin van de twee meiden, die allemaal een major Engels doen, om vervolgens het terrein van de universiteit op te gaan. We liepen langs een aantal hoge gebouwen, wat de huisvesting is voor de studenten. Er waren 3 blokken voor de meiden en 3 voor de jongens, die allemaal strikt gescheiden slapen en het is niet eens toegestaan om überhaupt bij elkaar op de kamer te komen. Daardoor konden we dus niet naar binnen en gingen we naar een straatje met allemaal eettentjes. Daar bestelden we een aantal biertjes en werd er eten op tafel gezet. Na gezellig te hebben gekletst, gegeten en gedronken, moesten de meiden zich om 22.40 uur melden bij het gebouw. Hierdoor moesten we al ‘vroeg’ naar huis en we besloten nog even naar de Flags Bar te gaan. Toen we daar nog geen twee minuten zaten, kwam de eerste Nederlander al op ons af. Jaco woont nu een aantal maanden in Mianyang en heeft daar ook een vrouwtje. Samen met Peter, die ook een Chinese vriendin heeft, hebben ze allebei hun werk in China en het was dus gezellig praten over het leven hier. Ze namen ons mee naar een karaoke-bar, waar een Chinese vriend de gitaar pakte en een paar nummertjes speelde. Daarna was het voor hun tijd om naar huis te gaan en pakten wij de taxi naar de Soho Club. Daar hebben we ons nog vermaakt met het bier en de Chinezen aan de whisky, waarna een beveiliger ons nog naar een andere club wilde meenemen. Helaas liep het niet zoals gepland, waardoor de missie voortijdig werd afgeblazen en het bed werd opgezocht. Rond half 4 waren we thuis en het zou een kort nachtje worden met de wekker om 9 uur.